1- Eleştiriyi irtibat sanmak
Birçok kişi rahatsızlığını lisana getirirken, aslında karşısındakini yargılıyor. “Bu davranışın beni etkiledi” demek yerine “Sen zati daima böylesin” cümleleriyle konuşmak, bağlantısı tahlil değil, atak haline getiriyor. Uzman Klinik Psikolog Aycan Koç “Eleştiri, his temelli bir farkındalık içermediğinde savunmaya neden olur. Partnerini daima yetersiz gören bir yaklaşım, bir mühlet sonra bağlantıyı de değersizleştirir. İrtibat; suçlamak değil, paylaşmaktır” diyor.
2- Susarak uzaklık koymak
Susmak her vakit sakinlik değil, birden fazla vakit uzaklaşmadır. “Konuşacak bir şeyim yok”, “Zaten anlamıyorsun”, “Ne fark edecek ki?” Bu cins cümlelerin arkasında çoklukla tahlilden değil, kopuştan beslenen bir hal yatar. Konuşulmayan her sıkıntı, vakitle birikerek ilgiyi sessizce tüketir. İlgiler, hislerin dolanıma girebildiği kadar yaşar.
3- Partnerini toplum içinde küçük düşürmek
Partnerini oburlarının yanında alaya almak, ima yollu eleştirmek ya da küçümsemek ilgideki inanç yerini zedeler. Daha da yıpratıcı olan ise bu davranış sonrası gelen şu cümledir: “Çok alıngansın, latife yaptım.” Alakada yaşanan kırgınlık değil, o kırgınlığı lisana getirince suçlanmak asıl yarayı oluşturur. Hürmet, bağda sevgi kadar onarıcıdır.
4- “Ben Böyleyim” cümlesiyle değişime direnç göstermek
“Beni bu türlü kabul et” cümlesi, birden fazla vakit değişime dirençtir. Meğer bağlantı, iki tarafın da birlikte gelişmesiyle güçlenir. Sabit kalan bir kimlik yapısı, vakitle alakayı esnetilemeyen bir alana dönüştürür. Ve esnemeyen her yapı, birinci sarsıntıda kırılır.
5- Hislerin ismini koymadan anlaşılmayı beklemek
“Ben söylemeden anlamalı”, “Seviyorsa hisseder” Bu çeşit niyetler, duygusal beklentiyi romantize ederken irtibatı yok sayar. Halbuki söz edilmeyen her his, vakitle kırgınlığa dönüşür. İlgiler, sezgilerle değil, açıklıkla güçlenir.
6- Dijital tuzağa düşmek!
Uzman Klinik Psikolog Aycan Koç “Sosyal medya, sadece tanışmaları kolaylaştırmadı; bağ kurmanın kıymetini de azalttı. Artık biriyle sorun yaşandığında tahlil aramak yerine, “yerine koyulabilecek öbür biri” fikri devreye giriyor. Münasebetler derinleşmeden tüketiliyor, bir ‘tıkanıklık’ anında vazgeçmek, beklemekten daha kolay geliyor. Zira dijital çağda herkes ulaşılabilir lakin kimse vazgeçilmez değilmiş üzere bir algı hakim. Öte yandan, görünürlük ve beğenilme isteğinin bağların önüne geçmesiyle; bir kıssada etiketlenmemek, birlikte çekilen fotoğrafın paylaşılmaması ya da geç gelen bir ileti bile, bağlantının çarçabuk derinden sarsılmasına neden olabiliyor. Halbuki bağ, dışarıdan nasıl göründüğünden çok, içeride nasıl hissedildiğiyle yaşanır. Bağ, beğeniyle değil, inançla kurulur” diyor.
