Çelikkol ailesi, Pazarcık merkezli, saat 04.17’de meydana gelen 7,7 büyüklüğündeki sarsıntıya Antakya ilçesi İpek Sokak’taki konutlarında yakalandı.
Sarsıntı anında dışarı çıkmayı başaran fakat kapı önündeyken yan bina üzerlerine devrilen 30 yaşındaki Ebru Çelikkol ile eşi Ahmet, çocukları Eren (3), Eylül (5), Metin (8) ve Havvanur (5) enkaz altında kaldı.
Yakınlarının yardımıyla kızı Eylül birinci gün, kendisi ve oğlu Eren de sarsıntıdan 40 saat sonra enkazdan sağ çıkarılan Ebru Çelikkol’un, eşi ve başka iki çocuğunun cenazesine ulaşıldı.
Mersin’deki hastanede uzun mühlet tedavi gören anne Çelikkol’un iki bacağı, oğlu Eren’in de sol bacağı ampute edildi.
Tedavilerinin akabinde anne Çelikkol, oğlu ve kızıyla yaklaşık 2 yılın akabinde döndüğü memleketi Hatay’da yeni bir hayat kurdu.
Hayırseverler tarafından yaptırılan süreksiz prefabrik meskende yaşama tutunmaya çalışan anne, pürüzüne karşın iki evladına fedakarca bakıyor.
“ÇOCUKLAR İÇİN GÜÇLÜ OLMAK ZORUNDAYIM”
Ebru Çelikkol, AA muhabirine, eşi ve çocuklarıyla zelzele öncesi huzurlu bir hayatlarının olduğunu söyledi.
Depremden sonra hayata zorluklarla devam ettiğini anlatan Çelikkol, “Depremden sonra çok şey değişti, eşimi, çocuklarımı kaybettim, çok makûs günler atlattım. İki çocuğum için çaba etmek zorunda kaldım, acımı bile yaşayamadım. Çok tedaviler gördük.” diye konuştu.
Çelikkol, 14 sefer ameliyat olduğunu lakin tüm eforlara karşın iki bacağını kaybettiğini lisana getirdi.
Şu an erkek kardeşinin de takviyesiyle geriye kalan evlatlarına en düzgün biçimde bakabilmek için güçlü olmaya çalıştığını belirten Çelikkol, “En büyük motivasyonum çocuklarım, şayet onları da kaybetmiş olsaydım yaşamamın bir manası yoktu.” dedi.
“TEK TELAŞIM ÇOCUKLARIMIN GELECEĞİ”
Çelikkol, en büyük hayalinin çocuklarına bir konut alabilmek olduğunu anlatarak, şunları kaydetti:
“Ben engelli bir bireyim ancak çok şükür ki bu durum çocuklarımın bakımına mahzur olmuyor, onlar için elimden gelenin fazlasını yapıyorum. Sağ olsun Valimiz bizi buraya yerleştirdi lakin süreksiz konut, ben daha evvel de kirada oturuyordum. Mersin’de de tedavi sonrası 1 yıl kirada oturdum sonra Antakya’ya dönmek zorunda kaldım. Şu an engelli halimle çocuklarımın her istediğini karşılayabiliyorum. Tek tasam çocuklarımın geleceği, onlara bir çatı bırakmak istiyorum, meskenleri olsun istiyorum.”
